4/11/2009 · Kategori: İçimdekiler

    İbrettir !!! Birileri artık uyansın diye, birilerinin daha ölmesine göz yummaya ne tahammül?

   Hikâyeler o kadar acımasız ki. Kendi dünyamızda ısrarla herkesin ben gibi olsun diretmelerimiz. Bizler soruyor muyuz? Düşünüyor muyuz? Hikâyelerdeki kahramanlar sonlarını bir kısır döngü içerisinde hep aynı yerde bitiriyorlar.”Ben kahramanım !”Peki kabul. Ama herkes kahraman. Onlara ne diyeceksin? Kahramansın ve kahramanları var çelişiğinde hesap günü gelip çatana dek, hiç bir şeyi düşünmemişsin, sonra birden başına gelen bu bütün kötülükleri nasıl atabilirim düşüncen içerisinde kaybolup gitmişsin. İntihar vakası…

    Nasıl bir kahramansın? Sert bir imaj içerisinde yukarıya kaldırdığın elin ve kolun.”Bu benim” diye haykırışın nedir? Kolunu yerçekimine bıraktığında yerine gelir… Milyarlarca basınca inat kaldırdığın o kuvvet, dönüşümde yine aynı yerde… Sonuç? Yok! Birileri sana hesap sorar. Sen, intihar vakası. Bak etrafına her yer kahraman dolu. Karanlık gecelerde yalnız kaldığın bir şeylere inat saatlerinde anlarsın. Bir bakarsın, çaresizsin. Ne ! Ağlıyor musun?Sen kahramansın.Çakma kahraman.İbretliksin!Bir gün gelecek birleri sana ÖL diyecek.O zaman yenilginin kaçınılmaz olduğunu anlayıp bir intihar vakası olacaksın.İbret olacak,hikaye,destan daha da ileride ders olacaksın.Bir bağımlının kurtuluş öyküsü gibi anlatılacak.Senin sesinden değil,elinden çıkanlarınla.Şimdi üstünden yüksel yavaştan hızlıya doğru.İzle ilk önce kendini ve sonra etrafında onlardan yüzlere,binlere,yüz binlere,milyonlara ve milyarlara…Haykır Kahraman!!! Kimse istediği kahraman olamıyor. Biz çakmayız, hepimiz…Hayat dediğin olgunun senin için geçerli olmadığını gördün.Erken bir göç…Yavaştan, hızlıya ve huzura doğru…

Burhan FELEK